Πρώτη σκέψη: Παράσιτοι όγκοι που "παρεμβάλλονται" σε έναν κεντρικό, άσπρο όγκο. Σκοπός δεν είναι μια μικρογραφίά της πόλης, αλλά η δημιουργία ενός εναλλακτικού περιβάλλοντος που προκύπτει από τα δεδομένα της.
Ως δημόσιο πρόγραμμα, ένα κέντρο στήριξης για παιδιά με προβλήματα υγείας. Σκοπός η αντιμετώπιση της ασθένειάς και η εξοικείωσή τους με το γεγονός πως αναγκάστηκαν να ζουν σε ένα σώμα που λειτουργεί διαφορετικά. Οι παράσιτοι όγκοι θα στεγάζουν το δημόσιο πρόγραμμα, ενώ ο κύριος όγκος προβλέπεται μόνο για διαμερίσματα.
Πώς εντάσσεις το 'διαφορετικό';
Η 'υποχώρηση' και οι εναλλαγές στάθμης ναι μεν επέφεραν τον 'εναγκαλισμό' του, δημιούργησαν δε ιδιαίτερες συνθήκες κίνησης και αλληλεπίδρασης. Η ατμόσφαιρα οικειότητας που ίσως προέκυψε από αυτές είναι θεμιτή: Το Άσπρο υποχωρεί δίνοντας θέση στο Παράσιτο, φέρνοντάς το πιο κοντά στους 'ζώντες' χώρους του. Ο κοινόχρηστος πια χώρος στις οροφές των πρώτων ορόφων (ως διάδρομοι, σκάλες, υπαίθριοι και ημιυπαίθριοι) δημιουργεί γειτονιά και υποχρεώνει αλληλεπίδραση.
Οι σκάλες κάθε ορόφου καταλήγουν σε διαδρόμους με δύο φωτεινά άκρα: το ένα ανήκει στην πλατεία, το άλλο στον ακάληπτο και την οδό Βούρβαχη.
Τα παράθυρα "κοιτούν" είτε στο δημόσιο χώρο της πόλης (πλατεία, δρόμοι), είτε στους κοινόχρηστους (ημι)υπαίθριους της πολυκατοικίας. Εκτίθεται η ιδιωτικότητα με την οικειότητα που προσφέρει η πιο εύκολη ματιά στον προσωπικό χώρο;
Ως κύρια πηγή φωτός κάθε διαμερίσματος επιλέγονται οι 'τρύπες'. Ενώ όμως το τζάμι προς αυτές καλύπτει όλο το ύψος του τοίχου, τα όρια της τρύπας είναι στενότερα, αφήνοντας μικρότερο άνοιγμα στην όψη. Ταυτόχρονα, τα παράθυρα συναντώνται όλα στις ίδιες διαστάσεις, σχεδόν κάδρου, αφ' ενός λόγω καδραρίσματος της θέας (έσω προς έξω), αφ' ετέρου για λόγους όψης (έξω προς έσω): τα όσο το δυνατόν μικρότερα ανοίγματα δίνουν την εντύπωση μιας άλλης, μεγαλύτερης κλίμακας κτηρίου στην όψη, ενώ ταυτόχρονα την 'επιβαρύνουν' όσο το δυνατόν λιγότερο.
