Καπερώνη Μαρία Αγάπη - Τελική Παρουσίαση

Το δημόσιο πρόγραμμα αφορά εργαστήριο κατασκευής σκηνικών και κουστουμιών, δρώντας κατά αυτό τον τρόπο επικουρικά για το θέατρο Απόλλων, το οποίο στεγάζεται στην απέναντι πλευρά της πλατείας. Βασική ιδέα ήταν η δημιουργία ενός αιθρίου γύρω από το οποίο θα εξελίσσονταν όλες οι ποικίλες δραστηριότητες της πολυκατοικίας.  Για το λόγο αυτό το αίθριο τοποθετήθηκε στην εσωτερική πλευρά του οικοπέδου και περιμετρικά του υψώθηκε η πολυκατοικία σε σχήμα Γ δίνοντας του έτσι μια ιδιωτικότητα.  Έτσι τόσο οι εργαζόμενοι όσο και οι κάτοικοι μπορούν είτε καθώς δουλεύουν οι μεν είτε καθώς πηγαίνουν προς τις κατοικίες τους οι δε να κοιτoύν το αίθριο. Η είσοδος για τις κατοικίες γίνεται από την Βούρβαχη με τον πύργο του ανελκυστήρα ή με τα σκαλιά και από εκεί με πεζογέφυρες στις κατοικίες. Η είσοδος για το δημόσιο πρόγραμμα γίνεται από την Κορίνθου.

 Το δημόσιο πρόγραμμα βρίσκεται στο ισόγειο και αποτελείται από δύο χώρους. Ο μεν πρώτος είναι το εργαστήριο το οποίο διαχωρίζεται με πανέλα και ο δεύτερος χώρος είναι το σπουδαστήριο. Στη συνέχεια του σπουδαστηρίου βρίσκεται χώρος προετοιμασίας γευμάτων, τραπεζαρία, έξοδος  προς τη Βούρβαχη και σκαλιά που οδηγούν στο υπόγειο στις τουαλέτες και στις αποθήκες του εργαστηρίου.

Στα διαμερίσματα διερευνάται η ιδέα της συγκατοίκησης και πως αυτή αλλάζει και περιπλέκεται ανάλογα με την οικειότητα των ατόμων και του δεδομένου χώρου.  Έτσι η πολυκατοικία αποτελείται από 6 διαμερίσματα στα οποία επιβάλλεται οι κάτοικοι να έχουν ένα βαθμό οικειότητας καθώς μοιράζονται όλους τους χώρους της κατοικίας και από άλλα 3 διαμερίσματα τύπου μεζονέτες στα οποία ο κάθε ένοικος έχει το δικό του χώρο υγιεινής και χώρο ύπνου και μοιράζεται με τους υπόλοιπους τους χώρους διημέρευσης και παρασκευής γευμάτων.

Σε κάθε διαμέρισμα ισχύει η ίδια λογική, ότι κάθε φορά εισέρχεται κανείς στο χώρο και μέσω του σταθερού παραθύρου βλέπει απευθείας προς τα έξω είτε προς την Κορίνθου είτε προς την Πλατεία. Υπάρχουν δύο τύποι διαμερισμάτων με την παραλλαγή της μεζονέτας. Ο πρώτος τύπος αφορά τα διαμερίσματα που προσανατολίζονται προς την Κορίνθου και στα οποία η κίνηση οργανώνεται γύρω από το κεντρικό ημιυπαίθριο χώρο. Ο δεύτερος τύπος αφορά τα διαμερίσματα που βλέπουν προς την Πλατεία, στα οποία οι διάφορες λειτουργικές ζώνες βρίσκονται δεξιά και αριστερά από το κεντρικό χώρο ο οποίος περιβάλλεται από τζαμαρίες, οι οποίες όταν ανοίξουν τον μετατρέπουν σε ένα μεγάλο μπαλκόνι.

Βασικός προβληματισμός υπήρξε η διατήρηση της ιδιωτικότητας για όλα τα διαμερίσματα. Έτσι θεωρώντας τα διαμερίσματα που κοιτούν την πλατεία «ακάλυπτα και απροστάτευτα από τα αδιάκριτα βλέμματα» δημιουργήθηκε ένας ρυθμό από κολώνες οι οποίες αλλάζουν εντελώς τις θεάσεις από και προς τα διαμερίσματα. Ενισχυτικά δρουν και οι ξύλινες σκούρα που μπορούν να τοποθετηθούν στο μπαλκόνι και να ρυθμίσουν τη θέα και τον ήλιο που θέλει ο ένοικος κάθε φορά. Από την πλευρά της Κορίνθου δημιουργούνται πλάγιες θεάσεις με τα παράθυρα στα υπνοδωμάτια και στις κουζίνες, ενώ η ανάγκη για δημιουργία παραθύρων στους χώρους υγιεινής είχε ως αποτέλεσμα τα ανοίγματα που ξεκινούν από το επίπεδο της στοάς και ανεβαίνουν προοδευτικά προς τα πάνω. Να σημειωθεί ότι τα ανοίγματα στην στοά μπορεί να χρησιμοποιηθούν ως στηθαία – παγκάκια.

Τέλος στο δώμα, ο χώρος διατίθεται για θερινές προβολές ταινιών.